Czas: 1968 rok po zakończeniu zdjęć do “Lalki” (czerwiec 1968 r.), a przed jej premierą (7.11.1968 r.)

Miejsce: Rożnów gmina Gródek nad Dunajcem, miejscowość, w której lubił wypoczywać Has (łowić ryby), letni domek budowali Kernowie, pojawiali się również Skarżyńscy.

Osoby: Ludwik Jerzy Kern, Jadwiga i Wojciech Has, Marta Stebnicka-Kern.

Akcja: ukochany pies Hasa, Eter, choruje i niestety nie ma dla niego ratunku. Po stracie, Has z Jadwigą wracają do Rożnowa i zostają obdarowani zajączkiem (“zajęczy osesek”, “sirotka Hasowa”) znajdą. W relacji Ludwika Jerzego Kerna (“Has” w “Moje abecadłowo”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2000), zajączek ukrywał się  przed atakującymi go wronami pod cegłami powstającego domu. Kern go zabrał, Has zobaczył i zaanektował (“Był akurat po stracie swego ukochanego airedale terriera, i zajączek jak ulał pasował do tej uczuciowej luki. Sypiał z panem reżyserem, wylegiwał się na szkockich pledach, jadł najlepszą koniczynkę, jaką udało nam się skraść w najbliższej okolicy”, str. 47). Był to według Kerna dowód na istnienie w Hasie “promienników ciepła i liryzmu” mimo pozorów “oschłego człowieka”.

W relacji Jadwigi Has (“Życie w drugim planie”) zajączka przyniosła jej Marta Stebnicka, wiedząc i widząc w jakim stanie Jadwiga jest po stracie Etera. “Zajęczy osesek, nieumiejący jeszcze ssać” był karmiony przez Hasa mlekiem z miodem kroplomierzem zakupionym specjalnie w tym celu w aptece. Później pił z łyżeczki, reagował na głos Jadwigi, sypiał w łóżku z Hasem. Jeśli ktoś kogo nie znał próbował podejść za blisko potrafił się bronić. Pod koniec wakacji zajączek wrócił na łono natury (nie było go jak zabrać do miasta). Powrót był chyba udany, bo w Boże Narodzenie widziano zajączka, który nie obawiał się ludzi i podszedł pod jeden z domów nad jeziorem (str. 112-114)

Historia “sirotki Hasowej” została uwieczniona na łamach “Przekroju” przez Ludwika Jerzego Kerna – “Tragedia prawdomównego zajączka” ukazała się w 1968 r. w numerze 1228.